Yol Türküsü

Satyajit Ray'in ilk uzun metrajlı filmi olan bu yapım, Bengal sinemasının dönüm noktası kabul edilir. Hikâye, yirminci yüzyılın başlarında Bengal kırsalındaki küçük bir köyde geçer. Harihar, geçimini rahiplik ve zaman zaman yazdığı şiirlerle sağlamaya çalışan yoksul bir Brahmandır; eşi Sarbajaya, kızı Durga ve yaşlı teyze İndir ile birlikte mütevazı bir evde yaşarlar. Filmin başında aileye bir erkek evlat daha katılır: küçük Apu. Kız kardeşi Durga, doğası gereği başına buyruk ve meraklıdır; sık sık komşunun bahçesinden meyve toplaması annesi ile arasına gerilim girer, sürekli dırdırla uğraşan teyze de evin günlük düzenine ayrı bir renk katar. Film, köydeki sıradan anları, mevsim dönüşlerini, tren sesiyle gelen uzak dünyalara dair hayalleri ve ailenin hem maddi hem duygusal yüklerini, neredeyse belgesel bir gözlemle, şiirsel bir sadelikle perdeye taşır. Apu'nun gözünden bakıldığında, yoksulluğun ortasında bile çocukluğun büyüsü, hayal kurma özgürlüğü ve doğayla kurulan bağı hissedilir. Annesinin özverisi, babasının hayalleri ve kardeşlerin bağının derinliği, anlatının duygusal omurgasını oluşturur. Bu sessiz ve sabırlı yolculuk, üçleme seriesinin ilk halkası olarak, bir çocuğun dünyaya açılışını unutulmaz biçimde anlatır.