Raşomon

Ormanda bir devriye, öldürülmüş bir samurayın cesedini bulur. Olay yargıç karşısında değil, izleyici karşısında aydınlatılır; mahkeme salonunu biz temsil ederiz. Sırayla ifade veren dört kişi —haydut Tajomaru, samurayın karısı, ölen adamın kendisi ve olaya tanıklık eden oduncu— birbirinden çelişen hikâyeler anlatır. Kimi kendi cesaretini, kimi onurunu, kimi saf masumiyetini korumak için gerçeği bükar. Peki suçlusu kim? Belki daha önemlisi: Gerçeğe dair kimsenin söylediği bir şey kalır mı? Akira Kurosava, Ryunosuke Akutagawa'nın iki öyküsünden uyarladığı bu yapıtıyla yalnızca bir cinayet gizemini değil, insan zihninin kendini kandırma yetisini de sorgular. Yağmurun dövdüğü yıkık bir şehir kapısının altında, çaresizce siperlenmiş üç adamın sohbeti, ormanda yaşananları anlatarak açılır ve izleyiciyi giderek derinleşen bir yalan labirentine sokar. Gölgeli orman çekimleri, ışığa bakan lense rağmen kazanılan ödüller ve anlatı yapısının sinemaya kazandırdığı "Raşomon etkisi" kavramıyla film, dünya sinema tarihinin dönüm noktalarından biri sayılır. İyilik umudunun, yalanın karanlığında hâlâ bir kapı aralayabildiği, sarsıcı ve zamansız bir başyapıt.