Otomatik Portakal

Stanley Kubrick'in kült klasiklerinden Otomatik Portakal, şiddeti estetik bir zevke dönüştüren genç bir haydutun çarpıcı hikâyesini anlatır. Alex ve çetesi "drooglar", fütüristik bir toplumda geceleri sokaklara çıkan saldırganlıklarıyla huzuru sürekli bozar. Dövüşler, soygunlar ve daha karanlık eylemler, onların oyuncakmış gibi oynadıkları oyunlardır. Alex'un dünyası, bir gece ihanetle sarsılır: arkadaşları onu polise bırakır ve bir cinayetle suçlanarak tutuklanır. Hapishanede geçen yılların ardından Alex, kötü şöhretli bir davranış değiştirme deneyine seçilir. Ludovico Tekniği adı verilen bu yöntem, şiddete duyduğu haz köreltilerek onu topluma "uyumlu" birey haline getirmeyi vaat eder. Görsel uyarıcılar ve kimyasallarla maruz bırakılan Alex, şiddet görüntülerine karşı fiziksel bir tiksinti geliştirir; ancak bu "iyileşme"nin bedeli, iradesini ve özgürlüğünü tamamen yitirmektir. Serbest bırakıldığında topluma geri dönen Alex, geçmiş kurbanlarıyla yeniden karşılaşır. Kendini savunamaz, müziği bile artık işkence kaynağıdır. Devlet onu canavarlaştırmış, sonra insanlıktan çıkarmıştır. Film, özgür irade ile toplumsal kontrol arasındaki gerilimi, Beethoven'den pop müziğe uzanan çarpıcı bir müzikal dokuma ve Kubrick'in keskin görsel dilinin eşiğinde, izleyiciyi rahatsız eden ama gözünden ayıramayacağı bir ayna gibi önüne serer.