Cezayir Savaşı

1950'lerin Cezayir'i, Fransız sömürge yönetimi altında nefes almaya çalışan bir şehirdir. Daiquiri Kasabı olarak bilinen mahallelerde örgütlenen FLN, bağımsızlık mücadelesini sokaklara taşır. Genç Ali La Pointe'in örgüte katılımıyla hız kazanan direniş; grevler, saldırılar ve halkın pasif desteğiyle büyür. Fransız devletinin terör örgütü ilan ettiği FLN, karşı tarafta ise özgürlüğün tek çaresi olarak görülür. Paraşütçü komutan Mathieu'nün şehre gelişiyle denge değişir; tutuklamalar, sorgular ve işkence iddiaları gölgesinde Cezayir'in eski şehri kuşatma altına girer. Kasaba hızla bir askeri üsse dönüşür. Yönetmen Gillo Pontecorvo, belgesel estetiğiyle çektiği karelerde tarafların hiçbirini kurtarıcı olarak sunmaz; şiddetin döngüsünü, işgalin insanı nasıl dönüştürdüğünü ve madalyonun iki yüzünü de kamera karşısına serer. Saadi Yacef'in gerçek direniş deneyiminden beslenen senaryo, kolonyal tarihin en sert dönemlerinden birini sinemaya taşır. Enrico Morricone ile Salerno ortaklığından çıkan müzik, gerilimi nefes almadan sürdürür. Venedik'te Altın Aslan kazanması, Oscar tarihinde iki farklı yılda aday gösterilen ilk film olması ve Fransa'da yıllarca yasak kalması, yapımın yarattığı sarsıntının kanıtıdır.