Bal

Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi'ni tamamlayan Bal, kültürün en kırılgan olduğu yaşa, çocukluğa uzanan dairesel bir yolculuğun son halkası. Yedi yaşındaki Yusuf, henüz okuma yazmaya yeni başlamış, duygularını kelimelere döken bir çocuktur; sınıfta şiir okurken dilinin tutulması, onun iç dünyasının ne kadar sessiz ve derin olduğunu gösterir. Orada, doğanın kalbinde, babası Yakup karakovan balı üretir; yüksek ağaçların tepesine özenle yerleştirilmiş kovanlardan ailesini geçindiren bu sıska adam, Yusuf'un gözünde hem kahraman hem de erişilmez bir gizemdir. Ormana yapılan ortak yolculuklar, baba ile oğul arasındaki kırılgan bağı pekiştirir; ağaç kovanlarının altında ve hayvanların fısıltısında bir rüya yürür. Yusuf'un gece gördüğü rüya, sabah babasına anlatılır; bu anlatı, ikisi arasında paylaşılan, sonsuza dek saklanacak gizli bir dil haline gelir. Oysa ormanın derinlikleri, balın tatlılığıyla ölçülemeyecek bir tehdit taşır: Yakup bir daha geri dönmeyen bir yolculuğa çıkar. Babasız kalan Yusuf, kelimelerini ve sesini adeta yutmuş, sessizliğin içine gömülür. Annesi Zehra'nın çabaları, okulun soğuk koridorları ve boşalan evin ıssızlığı arasında küçük oğul, rüyasının anlamını arar. Kaplanoğlu'nun kamerayı neredeyse nefes almayan bir sabırla çeker, doğanın sesi, şiirsel doğası ve insanın kayıptan öğrenilmiş sessizliğiyle iç içe geçer. Altın Ayı ödüllü bu film, babaya duyulan sevginin ve onun yokluğunun, bir çocuğun ruhunda bıraktığı izleri derin bir sessizlikle anlatır.