Annemin Şarkısı

İstanbul'un Tarlabaşı semtinde, göç etmiş bir köyden gelme Nigar, oğlu Ali ile mütevazı bir hayata tutunmaya çalışır. Köylerinin boşaltılmasının üzerinden yıllar geçse de kadın, içindeki toprağa duyulan özlemden kurtulamaz. Zamanla belleği zayıflar; bazı sabahlar eşyaları toplayıp köye dönmeye hazırlandığı, bazı günler ise şehrin sokaklarında kendi kendine dolaştığı görülür. Genç öğretmen Ali, annesine hem bakım vermek hem de onu yaşatan dünyaya bağlanmak için elinden geleni yapar: motoruyla onu gezdirir, küçük hediyeler alır ve annesinin rüyalarında duyduğuna inandığı eski bir şarkının izini sürer. Bu çabalar, geçmişle yüzleşmenin acı tatlı anılarına dönüşür. Buna rağmen Ali'nin kendi hayatı da sancılıdır; kız arkadaşı Zeynep'in hamileliği onu baba olma sorumluluğuyla karşılaştırır, ancak genç adam bu rol için henüz hazır olmadığını düşünür. Annesine adanmış bir özen ile geleceğe dair tereddütler arasında sıkışan Ali, sorumluluk, ait olma ve sevgi kavramlarını yeniden öğrenir. Erol Mintaş'ın ilk uzun metrajlı filmi, hafızanın ve annelik şarkısının, kayıp bir yuvanın türkusuna dönüştüğünü zarif bir dram diliyle anlatır; İstanbul'un beton silueti arasında köy ezgilerinin yankısını dinler.