Baba

Seksen yaşındaki Anthony, özgürlüğüne düşkün, inatçı ve kendi başına yaşama konusunda son derece ısrarcı bir adamdır. London'daki dairesinde tek başına kalabilmek için kızına önerilen her bakıcıyı birer birer uzaklaştırmıştır. Ancak Anne, Paris'e taşınma ve yeni hayatı kurma planları nedeniyle artık babasına her gün eşlik edemeyecektir; bu durum Anthony'nin yanına bir yardımcı alınmasını kaçınılmaz kılar. İşler bu noktada karmaşıklaşır: Anthony, zaman zaman odasında tanımadığı bir adamın olduğunu söyler, eşyalarının yer değiştirdiğinden şikâyet eder, kızının yüzü bile ona bir an yabancı gelir. Anılar gelgit gibi alıp götürürken geçmişle şimdi birbirine karışır; kaybettiği küçük kızının hatırası, eşinden kalan eşyalar ve kurduğu cümleler, gerçekliğin hangi parçalarına güvenebileceğini sorgulatır. İzleyiciyi doğrudan Anthony'nin zihnine yerleştiren film, demansın yalnızca bir hastalık değil, bir dünyanın adım adım çözülüşü olduğunu her sahnede hissettirir. Anthony Hopkins'in kariyerinin zirvelerinden birine taşıdığı performans ve Olivia Colman'ın çaresiz kızlık portresi, seyirciyi sonuna kadar sarsan, hafızanın ve kimliğin kırılganlığı üzerine güçlü bir dram sunar.